HomeRubriekenGastblogsBericht
voetnoot
Gids
Marina Polderman
21-05-2015
Veel woorden werden de afgelopen weken gewijd aan de column van Annemarie van Gaal in het Financieele Dagblad en het feit dat ze is uitgenodigd om als gids op te treden tijdens de werkconferentie ‘De koers bepalen! Ondernemende bibliotheken op reis’. Een collega uit het land mailde me met de vraag: Marina kun jij daar nou niet eens een column over schrijven, wat jij hier allemaal over denkt? Natuurlijk kan ik dat. Want ook ik irriteer me aan mensen die zich weinig geïnformeerd voor ongetwijfeld veel geld laten inhuren. Maar toch, het wringt. Moeten we daar nu tijd aan besteden? Nee, als ik er over nadenk vind ik dat we voor zoiets eigenlijk helemaal geen tijd moeten maken. Omdat we, als het goed is, veel te druk zijn met de inhoudelijke ontwikkeling van het bibliotheekwerk. Toch?
Gids
De bibliotheek en de bibliothecaris als gids. Het is een doelstelling die in de meeste beleidsplannen van bibliotheken is terug te vinden. En het sluit ook helemaal aan bij mijn eigen ideaalbeeld van de bibliotheek. Toen, nu en in de toekomst. Maar ik blijf me steeds afvragen hoe we die rol goed kunnen (blijven) vervullen, nu het aanbod aan informatie steeds groter wordt, en we eigenlijk nog geen antwoord hebben op de vraag hoe een nieuwe bibliothecaris daaruit selecteert. Ja, want hoe doe je dat eigenlijk, selecteren? ‘Daar hadden we nou vroeger een bibliotheekopleiding voor,’ mompelde een collega onlangs, toen ik die vraag weer eens op tafel legde. Want bij alle nieuwe projecten die we in onze bibliotheken opzetten draait het toch steeds en bovenal om selectie. Welke boeken haal je naar voren en breng je onder de aandacht? Welke criteria hanteer je daarbij? Hoe gaan nieuwe medewerkers van bibliotheken dat doen, nu ze niet meer geschoold worden binnen een bibliotheekopleiding? Wie bepaalt eigenlijk wat kwaliteit is? Allemaal vragen die door mijn hoofd spoken als ik dagelijks met dat nieuwe bibliotheekwerk bezig ben.

Onlangs verscheen van Wim Brands de bloemlezing Nederlandse literatuur van de 21e eeuw: de nieuwe schrijvers van het nieuwe millennium. Voor mij - en vele anderen in het boekenvak - geldt Wim Brands als een van de betrouwbare gidsen. Hij weet wie hij aan tafel vraagt en waarom. En hoewel hij zelf verre wil blijven van de status van autoriteit, durfde hij het toch aan de bloemlezing samen te stellen. Heel terecht, in mijn ogen. Mijn collega greep zijn boek aan om eens te kijken hoe onze eigen bibliotheekorganisatie het er vanaf bracht. Hoeveel van de boeken die Brands in zijn boek naar voren haalt hebben wij in de collectie? We brachten het er goed van af, want we misten maar 3 van de 60 titels. Gelukkig maar.

Maar hoe blijven we als bibliotheek nu een gids? Antwoorden op die vraag heb ik ook niet gelijk, maar wel weet ik dat dit een onderwerp is dat hoog op onze discussieagenda in de bibliotheeksector zou moeten staan. Daar wil ik wel een werkconferentie over. Want pas als we (weer) zelf die gids kunnen en durven zijn, daar de middelen voor in handen hebben, dan pas zijn we in mijn ogen klaar om een antwoord te geven op de vraag waarom de bibliotheek nog steeds (of: weer opnieuw!) een zinvol en belangrijk instituut is.
Ja, laten we ons erop richten dat we zelf weer die gids kunnen zijn. Daarover nadenken, reflecteren, discussiëren. Dan hebben we mensen als Annemarie van Gaal als reisleider helemaal niet (meer) nodig.

Marina Polderman


Print deze pagina

Reacties op dit artikel (2)

Nanno Nanninga
22-5-2015 10:27
 Oeps.... ik irriteer me...[sic]
Eddy Kielema
22-5-2015 17:39
Jammer dat je niet inhoudelijk ingaat op de column van Annemarie van Gaal. Nu blijft je verhaal een beetje steken in oppervlakkigheden en clichés Je bevestigt juist het beeld dat Annemarie van Gaal van de bibliotheek heeft: een verouderde organisatie die ten onder gaat aan navelstaren.

Schrijf een reactie

Naam
E-mailadres (?)
Reactie