HomeRubriekenGastblogsBericht
voetnoot
Soap
Marina Polderman
16-09-2014
Zo af en toe durf ik het voorzichtig te bekennen aan mijn collega’s in de bibliotheken waar ik werk. Ik ben zwaar fan van Nederlands langstlopende soap, Goede Tijden Slechte Tijden. Al vaak heb ik dat moeten uitleggen. Jij, fan van GTST? Je bent toch van de literatuur en filosofie? Wat moet je dan met een soap?
Soap
Die vraag wordt me meer dan eens gesteld. En toen ik er laatst eens goed over nadacht, wist ik het antwoord. Goede Tijden speelt zich af in Meerdijk, een fictieve plaats, waar iedereen elkaar kent. Café de Koning en hotel De Rozenboom zijn de vaste ontmoetingsplaatsen (overigens, een bibliotheek heb ik in al die jaren nog nooit voorbij zien komen). En wat ik nu het mooie vind, is dat altijd iedereen overal van op de hoogte is en direct of indirect te maken heeft met de dingen die gebeuren. Iedereen kent elkaar tenslotte, als familie, vrienden, geliefden, en vaak vooral als ex-geliefden. In hoogtijdagen maar ook bij problemen is de betrokkenheid groot, goed bedoeld en soms ook minder goed bedoeld.

Psychotherapeut Paul Verhaeghe, bekend van zijn boeken Liefde in tijden van eenzaamheid en vooral van zijn recentste werk Identiteit, omschrijft eenzaamheid als hét grote probleem van de 21e eeuw. De Commissie Cohen benoemde begin dit jaar in haar rapport de rol van de fysieke bibliotheek bij de bestrijding van eenzaamheid. En ik denk dat we daar echt een belangrijke taak te vervullen hebben. Niet dat we dat altijd letterlijk zo hoeven te noemen, maar het kan wel een belangrijke onderliggende drijfveer zijn en nog meer worden in ons werk.

Bij de bibliotheken waar ik zelf werk proberen we hier onder meer vorm aan te geven door het vormen van communities, waar ik op deze plaats al vaker over schreef, zoals Lezers van Stavast en Wijsheid in Crisistijd. De ‘nieuwste’ community, een vervolg op Wijsheid in Crisistijd, die zich dit jaar aan het vormen is rondom Wijsheid van verhalen durf ik voorzichtig al een succes te noemen als ik zie wat daar gebeurt en hoe de mensen met elkaar omgaan. Mensen verbinden zich met elkaar, met ons als bibliotheekmedewerkers, en met de verhalen in onze collectie.

Ik geloof sterk dat dit soort langer lopende ‘projecten’ steeds belangrijker wordt voor bibliotheken. De belangstelling voor eenmalige lezingen neemt in veel bibliotheken af, maar juist bij de communities zie ik de mensen trouw komen. Zij worden de ambassadeurs van onze bibliotheken, zij vertellen (mede) het verhaal. Zij zijn (ook) onze collectie! Het gevoel dat ik krijg als ik Goede Tijden kijk en de betrokkenheid binnen die fictieve gemeenschap zie, kunnen wij ook in de bibliotheek proberen te realiseren. En wij hoeven het niet te doen met fictieve ruzies en hatelijke jaloezieën, nee, wij hebben een collectie om uit te putten en kunnen daarmee aan de slag. Gebruikmaken van de kracht van verhalen.

Wat een rijkdom, daar kan ik zo blij van worden. De vraag die we onszelf natuurlijk moeten stellen is of de abonnementenstructuur zoals we die nu hebben, gebaseerd op het uitlenen van boeken, nog wel past in de 21e eeuw. Mijn antwoord mag duidelijk zijn. Ik kijk uit naar de eerste bibliotheek die het traditionele systeem van abonnementen aan de kant zet en er een alternatief tegenover plaatst; een alternatief waardoor mensen zich verbinden aan de bibliotheek van de 21e eeuw. Waarin ze met een abonnement (of welke naam men eraan wil geven) onderdeel worden van een community. Beter gezegd, van communities. Daar moeten we ons met zijn allen in onze sector hard voor maken. Elke dag weer. En na dat harde werken even bijkomen met een van die mooie verhalen uit onze collecties. Of heimelijk ontspannend genieten van een aflevering Goede Tijden.

Marina Polderman


Print deze pagina

Reacties op dit artikel (0)

Er zijn nog geen reacties.

Schrijf een reactie

Naam
E-mailadres (?)
Reactie