HomeRubriekenGastblogsBericht
voetnoot
Uit het leven van een bibliothecaris: Böse Menschen lesen nicht
Agnes Klitsie
20-09-2012
Van wie bovenstaande uitspraak is, weet ik niet meer, maar hij klopt wel. Mensen die veel lezen, denken genuanceerder en hebben een bredere kijk op de wereld. Ik heb altijd plekken in mijn leven gezocht waar bijna geen agressie te vinden is: de markt als bijbaan naast school en de bibliotheek in mijn professionele leven. Totdat ineens iets gebeurt... Uit het leven van een bibliothecaris 3. 
Uit het leven van een bibliothecaris: Böse Menschen lesen nicht
Ik kan na zevenendertig jaar in het vak zeggen dat ik zelden of nooit nare dingen heb meegemaakt. Ik vertel iedereen altijd dat het vak van bibliothecaris zo inspirerend is, omdat er (bijna) alleen maar leuke mensen in de bibliotheek rondlopen. Als je je uitslooft voor een klant, krijg je bloemen, chocola en zelfs nog wel eens een huwelijksaanzoek. Geen stress zoals bij medische beroepen, geen agressie zoals bij sociale beroepen. Bibliotheken lijken qua energie eigenlijk wel op markten. Mensen komen er iets positiefs doen, de twee partijen hebben net als op de markt altijd allebei baat bij de transacties.

Boekverscheurder
Maar een paar maanden geleden gebeurde het volgende. Het is een zonnige zaterdagochtend, de bibliotheek is net open en ik heb een uitdraai gemaakt van de reserveringen en loop als eerste naar de bladmuziek. Als ik de gereserveerde banden op de balie leg, hoor ik ineens woeste, scheurende geluiden. Hier wordt niet een papiertje verscheurd, maar een boek! Ik loop langs de boekenrekken en zie overal op de grond verscheurde boeken liggen. Mijn haren gaan recht overeind staan (gevaar!). Ik zie een man achter de kasten langs flitsen. Ik loop naar hem toe, maar durf niet te dicht in zijn buurt te komen. Wat is hij aan het doen? vraag ik. Hij mompelt wat en schiet door naar de andere kant van de bibliotheek. Ik durf hem niet tegen te houden. Hij ziet er beschaafd uit, netjes gekleed, ongeveer vijfendertig jaar, slank postuur, getint. Hij heeft geen waanzinnige blik in zijn ogen, is eigenlijk heel kalm. Is ook niet bezweet, terwijl ik later bedenk dat het verscheuren van die grote boeken behoorlijk wat kracht moet hebben gekost. Een klant is inmiddels binnengekomen en ik stel hem op de hoogte van het gebeuren. Hij adviseert me om niet achter hem aan te gaan, wat ik ook niet van plan was.

Fundamentalist
Ik verzamel de verscheurde boeken, het zijn er ongeveer twintig. Ik zie dat er een bepaalde samenhang zit in de boeken die zijn vernield. Het zijn boeken over godsdienst, evolutietheorie, kunstboeken met naakten, Een geschiedenis van God (Armstrong), een boek van Walsch over God. Deze man is een fundamentalist. Een collega vertelt me later dat hij al eerder is langs geweest om te vragen waarom bepaalde boeken worden aangeschaft door de bibliotheek. Die collega voerde toen de discussie over vrijheid van meningsuiting met hem. Daar heeft hij duidelijk geen genoegen mee genomen. Ik bel de politie, maar die kan niet veel voor me doen. De komende maand zal ik nog wel de boeken bewaren.
Ik ben er de rest van de dag behoorlijk door van streek geweest. Ik heb een paar agressietrainingen gedaan met het gevoel dat dat meer iets is voor de klantenservice, maar in zo’n situatie heb je niets aan een dergelijke cursus. De weken daarop was ik alert op zijn terugkeer, maar hij is niet teruggekeerd. Terwijl hij vast nog niet alle boeken die hem niet bevielen, heeft verscheurd.

De laatste maanden is hij uit mijn gedachten verdwenen, de boeken heb ik vandaag in de container gegooid, maar ik heb voor mijn gevoel mijn onschuld verloren en dat na zevenendertig jaar! Ik zou graag weten of er bibliothecarissen zijn met soortgelijke ervaringen of andere verhalen over agressie. We hebben niet voor niets de ene training na de andere gekregen.

Tekst: Agnes Klitsie 


Print deze pagina

Reacties op dit artikel (1)

Esther Valent
22-10-2012 16:59
 Hallo Agnes, ik heb in Haarlem wel meegemaakt dat een klant heel agressief werd tegen een collega. Uitschelden en bedreigen. Toevallig hadden we net een agressiviteitstraining gehad. Ik liep ernaartoe en heb (tot mijn eigen verbazing!) heel kalm gevraagd of de klant de bibliotheek wilde verlaten. Hij ging toen verder tegen mij en toen heb ik het nog een keer gevraagd. Hij verliet daarop inderdaad de bibliotheek. Dit is een paar maanden geleden, ik zal weer eens aan mijn collega vragen of hij de klant nog terug gezien heeft. Ik had toch veel baat bij het feit dat de training nog vers in mijn geheugen zat. In discussie gaan heeft namelijk, zeker op dit moment totaal geen zin, de eerste prioriteit is jezelf en je collega veilig stellen.

Schrijf een reactie

Naam
E-mailadres (?)
Reactie