HomeRubriekenGastblogsBericht
voetnoot
Speciaalzaak
Marina Polderman
18-08-2011
Winkelen. Het is nooit mijn hobby geweest. Sterker nog, ik heb er eigenlijk een hekel aan. Het levert regelmatig verraste blikken van (vrouwelijke) collega’s of bekenden op, wanneer het onderwerp winkelen weer eens ter sprake komt en ik toegeef winkelen een hele opgave te vinden. Ik kan er tal van redenen voor aanvoeren. Dat ik niet houd van drukte. Dat ik niet houd van de confrontatie met een overaanbod van vaak onzinnige producten (waarbij ik me dan voortdurend afvraag waar en door wie dit ‘onmisbare’ prullarium is gemaakt...). Dat ik het na drie winkels wel weer gezien heb en verlang naar een goed gesprek en een lekkere kop koffie in een rustige omgeving.
Speciaalzaak
Het dieptepunt op het gebied van winkelen vind ik wel boodschappen doen. In mijn studententijd was de dichtstbijzijnde supermarkt een xl-super, waar ik met enige regelmaat verdwaasd voor de schappen stond. Wat moet een mens met een keuze uit tientallen soorten tandpasta, wc-papier en allesreiniger? Op dat soort momenten overvalt me de vraag waarom we de wereld toch zo complex maken. Welk brein schuilt hierachter? Enfin. De natuurwinkel wat verderop was een uitkomst. Kwalitatief goede producten, heerlijke smaken en tegelijk minder keus. Ik werd er vaste klant.
Door een recente verhuizing naar het platteland maakten de stadse winkels plaats voor wat ik dan maar even ´het ouderwetse boodschappen doen´ noem. Melk en kaas bij de boerderij om de hoek, appels en peren uit de landwinkel met naastgelegen boomgaard even verderop en honing van een imkerij uit de streek. Ieder z’n specialiteit – en dat proef je: wat een rijkdom aan smaken!

Dat bibliotheken zich steeds meer op het winkelpad begeven (lees: retail) bezie ik met enige scepsis. Worden de stadse bibliotheken straks allemaal varianten op de xl-super? Dus met veel aanbod van populaire producten, maar met personeel dat weinig verstand heeft van het assortiment? Want ga bij zo’n xl-super maar eens om een wat minder standaard product vragen, steeds vaker word je meewarig aangekeken. Ik neem het niemand kwalijk, maar onplezierig vind ik het wel. Hoe anders is dat bij ‘speciaalzaken’, waar je vaak voorzien van een goed inhoudelijk advies weer naar buiten stapt. Met precies die fruitige wijn of milde kaas die past bij de maaltijd die je wilde bereiden... De medewerkers hebben er nog echt verstand van hun producten. Ze weten wat ze verkopen, al is het maar omdat ze net daarvoor nog geholpen hebben bij het maken van de kazen of het plukken van de verschillende rassen appels.

Wanneer bibliotheken zich met retail gaan bezighouden, hoop ik dan ook dat zij niet alleen voorbeelden zoeken bij de grote warenhuizen en de xl-supers. Kijk toch vooral ook eens naar de speciaalzaken. Inhoudelijk geschoold personeel, kennis van het assortiment en persoonlijke aandacht en tijd voor de klant; ik kan het mis hebben, maar iets zegt me dat daar juist de komende jaren weer meer behoefte aan gaat komen. Zie alleen al de opkomst van slow-bewegingen op allerlei gebieden. De bibliotheek als leverancier van ‘slow’ informatie, is dat niet iets? Slow in de zin van informatie die niet hapsnap is verzameld, maar voorzien van een juiste context. Slow in de zin van informatie die is samengesteld door specialisten. Slow in de zin van weten waar je het over hebt. De bibliotheek als speciaalzaak in tijden waarin vluchtige informatie ons om de oren vliegt. Volgens mij gaan we daar in deze maatschappij steeds meer waarde aan hechten.

De bibliotheek als speciaalzaak, ik teken er voor. En wanneer het gespreksonderwerp dan weer eens op winkelen komt, dan kan ik bovendien met een gerust hart zeggen dat ik ook van winkelen houd... van winkelen in speciaalzaken.


Tekst: Marina Polderman



Print deze pagina

Reacties op dit artikel (2)

agnes klitsie
24-8-2011 14:33

Dag Marina,

je artikel is mij uit het hart gegrepen!! Ik heb afgelopen jaar voor Bibliotheekblad een artikel geschreven "Waarom wij de klassiekers"moeten bewaren. Al dat verschraalde aanbod van top 10en en al die leesclubs die niet meer naar hun bibliotheek kunnen om die klassiekers te halen! Em al die scholieren die bot vangen voor hun lijst. Er moet meer tegengas komen!! Hartelijke groet Agnes Klitsie, bibliothecaris

Margriet de Neef
3-10-2011 13:08
Marina, ik ben het helemaal met je eens!!!!!!!!
Groetjes "buurvrouw" Margriet

Schrijf een reactie

Naam
E-mailadres (?)
Reactie