HomeNieuwsNieuwsoverzichtBericht
voetnoot
Jet van Vuuren: ‘In de bibliotheek gaat een boek veel langer mee’
Maarten Dessing
19-04-2013
Hennie de Groot werkt in de Bibliotheek Almere en schrijft, onder haar pseudoniem Jet van Vuuren, thrillers. Op 15 mei verschijnt bij Karakter Uitgevers haar derde thriller Zomerzin. De Groot zou niet alleen van de pen willen leven. Daarvoor is het werk in de bibliotheek een te belangrijke inspiratiebron.
Jet van Vuuren: ‘In de bibliotheek gaat een boek veel langer mee’
Hoe lang werkt u al in de bibliotheek?
‘Sinds drie jaar. Ik heb lang in de boekhandel gewerkt, eerst in Amsterdam en later in Almere. Toen de boekhandel failliet ging en ik zonder werk kwam te zitten, las ik in de krant een verhaal over de veranderingen in de bibliotheek, die meer de kant van retail opging. Dat vond ik zo leuk dat ik een open sollicitatie heb gestuurd. Ik werd uitgenodigd en, omdat er een vacature bleek te zijn, meteen aangenomen. Ik werk nu 15 uur per week in de front-office, altijd op zaterdag en zondag.’

Vindt u het leuk in de bibliotheek?
‘Heel leuk. Het werk lijkt veel op het werk in de boekhandel: klanten wegwijs maken, klanten helpen. Dat is de verkoopkant waar de bibliotheek geen vanzelfsprekende rol in speelt. Bibliothecarissen zijn sterk in het zoekwerk, terwijl ik denk: als een klant niet kan vinden wat hij zoekt, kan ik hem misschien met een ander boek helpen. Maar het was ook wennen. Ik was nooit lid van een bibliotheek. Waarom zou ik ook? In de boekhandel had ik alles onder handbereik.’

Niet alles, toch?
‘In de boekhandel verdwijnt een boek na een paar maanden, in de bibliotheek gaat een boek veel langer mee. Ook mijn eigen boeken, die altijd uitgeleend zijn. Zo kreeg ik vorig jaar van Stichting Lira nog 400 euro voor het uitlenen van mijn eerste boek Zomerdruk uit 2011. Prachtig. Ik wist niet eens dat dat instituut bestond.’

Hoe lang schrijft u inmiddels?

‘Zo’n drie jaar. Ik werk als beeldend kunstenaar en geef ook cursussen daarin. In 2008 had ik met een cursiste een boek gemaakt, met veel beeld erin. Gaandeweg ging ik steeds meer schrijven. Ik deed mee aan schrijfwedstrijden en won steeds. Toen vond ik in no time een uitgever voor mijn eerste boek – een thriller nog wel, terwijl ik die zelf nooit zo gelezen heb. Inmiddels verschijnt mijn derde boek, terwijl het vierde al klaar ligt en ik met een vijfde bezig ben.’

Heeft het werken in de bibliotheek daar een rol in gespeeld?
‘Door de bibliotheek weet ik dat de thriller een heel populair genre is. Maar daarom ben ik geen thrillers gaan schrijven. Ik schrijf op wat ik leuk vind. Maar het past wel bij mij. Ik ben niet van de hoge literatuur, ik schrijf graag korte, pittige stukjes. Pas toen ik bij een uitgeverij zat, hebben we een plan gemaakt – zo gaat dat tegenwoordig – om meer soortgelijke boeken te schrijven.’

Praat u met klanten veel over thrillers?
‘Natuurlijk. Maar als men naar boeken zoekt, beveel ik alleen niet mijn eigen boek aan. Mijn collega’s doen dat wel, dat is heel aardig van ze, maar zelf vind ik het gênant. Dan valt me op hoe vaak klanten Nederlandstalige thrillerschrijfsters willen lezen. En dan ook echt schrijfsters: toen Suzanne Vermeer een man bleek te zijn, was dat voor velen een schok. Daarom heb ik een vrouwelijk klinkend pseudoniem gekozen. Hennie de Groot, dat zou ook een man kunnen zijn.’

Leert u uit dat soort gesprekken ook wat wel en niet werkt in thrillers?
‘Nee. Ik volg helemaal mijn eigen koers. Ik verdiep me ook niet in andere thrillers, dan ben ik veel te bang dat mijn werk daar op gaat lijken. Ik vind het veel leuker om het zelf uit te vogelen. Zo maak ik een proces door, waarin mijn boeken steeds beter worden. Ik vind Zomerzin mijn beste boek tot nu toe.’

Zomerzin omslag


In uw debuut was de hoofdpersoon Helen Bredius een bibliothecaris. Hebt u daarvoor veel inspiratie uit uw werk gehaald?
‘Ik werkte toen net een blauwe maandag in de bibliotheek. Het was de tijd van de verhuizing naar het nieuwe pand, waar het retailconcept werd ingevoerd. Dat was helemaal mijn ding, maar om mij heen hoorde ik: dat is toch belachelijk, boeken op kleur in plaats van op SISO! Die eigenschap heb ik aan Helen gegeven. Ze is een narrige, vervelende vrouw die tegen de VUT aanzit. Het klagen over nieuwe methoden paste goed bij haar.’

Helen is niet gebaseerd op een collega?
‘O, nee! Collega’s roepen wel eens: “als ik er maar niet in voorkom”, maar iemand één op één beschrijven vind ik niet interessant. Voor Bloedheet heb ik wel aan een Poolse collega gevraagd of ik haar naam – Ania – en accent mocht gebruiken, omdat ik die beide zo mooi vind. Daar was ze erg trots op.’

Is het werk in de bibliotheek ook op een andere manier inspirerend?
‘Als bron van informatie. Ik gebruik de materialen voor research. En ook van collega’s hoor ik veel. Mijn volgende thriller, die in het najaar uitkomt, speelt in Groningen. Nu bleek de directeur hier in Almere, Chris Wiersma, uit Groningen te komen en daar ook bibliotheekdirecteur te zijn geweest. Hij gaf me veel tips. Ik kom hem niet vaak tegen, omdat ik in het weekend werk, maar hij is altijd heel enthousiast. Ook de andere collega’s steunen me enorm.’

Kijkt u desondanks uit naar het moment van stoppen met werken om fulltime van de pen te gaan leven?
‘Nee. Ik vind de mix van schrijven en werken ideaal. Ik weet niet of ik het vol kan houden als ik het drukker zou krijgen met alles om het schrijven heen, maar ik zou echt een inspiratiebron missen. Ik hoor veel verhalen van klanten. Een bibliotheek is een openbaar gebouw, ik heb een openbare functie. Het is een laagdrempelig gebouw waar mensen makkelijk binnen komen, soms lang blijven hangen en hun verhaal kwijt willen. Hoewel het bij ons redelijk druk is, luister ik daar toch vaak naar. En ja, die verhalen sijpelen dan mijn werk binnen.’

Auteur: Maarten Dessing
Foto's: met dank aan Hennie de Groot en Karakter Uitgevers


Print deze pagina

Reacties op dit artikel (1)

hanniekoekendal
19-4-2013 21:58
 wat een enig intervieuw leuk om wat meer over u te weten vriendelijke groeten

Schrijf een reactie

Naam
E-mailadres (?)
Reactie