De grootte van het scherm was één van de weinige discussiepunten bij de aanschaf van onze inboedel. Want waar mijn voorkeur uitging naar een zo klein mogelijk scherm, wilde hij het tegenovergestelde. Enfin, het werd een compromis. Iedereen tevreden.

Voor een paar televisieprogramma’s maak ik graag een uitzondering. Natuurlijk voor het prachtige boekenprogramma van Wim Brands op de late zondagochtend. Zijn interviewstijl is met recht uniek te noemen. De soms onnavolgbare gedachtesprongen, zijn spontane lach en de verwoede pogingen om de wisselingen van de schrijvers (´Ja, u moet nu echt gaan´) in goede banen te leiden – ik kan er geen genoeg van krijgen.

Maar één programma steekt voor mij toch wel met kop en schouders boven alle andere uit en dat is het dagelijkse ‘tegendraadse’ Man bijt Hond. Zodra ik de begintune hoor, vergeet ik even alles en word ik meegezogen in de prachtige alledaagse verhalen. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Vrijwel alle items vind ik boeiend, maar bovenal de items waarbij spontaan wordt aangebeld bij willekeurige huizen en wordt gekeken wat de mensen er aan het doen zijn. Dat kijkje in het gewone leven van onze medemens, de opmerkelijke openheid van mensen in het vertellen van hun levensverhaal, ik vind het prachtig. Een dagelijkse ode aan het leven. Of een ode aan het dagelijkse leven.

StoriesGuy - Pieter Offermans - laat het programma niet onopgemerkt voorbijgaan en begon onlangs op zijn blog een bibliovariant op het Man bijt Hond boodschappenspel. In ‘Raad maar raak’ zien we een foto van boeken en dvd’s die allemaal van één en dezelfde persoon zijn, waarbij de vraag is: Wat voor type steekt erachter? Het resulteerde in moedige en interessante pogingen de eigenaar te ontmaskeren.
En Edwin Mijnsbergen benoemde de app van Man bijt Hond onlangs tot app van de week. Ook hij blijkt een fan van het programma te zijn. Ik citeer: ´Het programma kijken op televisie komt er maar zelden van, maar ik waardeer Man Bijt Hond zeer. Humor die niet gebaseerd is op het onderuit halen van een ander wordt namelijk steeds zeldzamer. Man Bijt Hond registreert vooral en gek genoeg maakt dat het programma zo goed.´
Ja, misschien is het daarom wel dat ik het programma zo graag kijk, juist nu eens niet het onderuit halen van de ander, maar het zorgvuldig kijken naar die ander, zonder er gelijk een oordeel of etiket op te plakken. De alledaagsheid van het leven komt er zo mooi in naar voren.

Wanneer ik in de bibliotheek ben, moet ik vaak aan Man bijt Hond denken. Want hoeveel alledaagse en onverwachte verhalen liggen er niet voor het oprapen wanneer je om je heen kijkt in de bibliotheek. Ik ben er stiekem altijd benieuwd naar en zou zomaar eens willen rondvragen wat mensen drijft om in de bibliotheek te gaan zitten werken, studeren of om er de krant te komen lezen. Voor zover ik weet is er nog nooit een Man bijt Hond-item in de bibliotheek opgenomen. Ik zie een uitgelezen kans. Voor de makers van Man bijt Hond: de verhalen liggen er voor het oprapen – wat doen de bezoekers en waar gaan ze mee naar huis? Wat drijft hen? En voor de bibliotheek zelf! Omdat het zo mooi zou laten zien welk een prachtige diversiteit de bibliotheek herbergt. Hoeveel verschillende mensen er om uiteenlopende redenen allemaal komen. We slagen er als bibliotheeksector nog veel te weinig in om dat duidelijk te maken aan de buitenwereld. In tijden van rendementsdenken zouden we juist ‘gewone’ alledaagse bezoekers aan het woord moeten laten om het verhaal van de bibliotheek te vertellen!

Dat ik niet de enige ben die Man bijt Hond graag kijkt, bewijst het feit dat het programma inmiddels al tien jaar bestaat. Een lange tijd in het vluchtige medialandschap. Voor de liefhebbers is er een dvd met negen uur lang de hoogtepunten uit tien jaar Man bijt Hond samengesteld. U kunt dus wel raden wat ik de komende vrije dagen ga doen. Wie weet ga ik dan zelfs nog spijt krijgen dat we geen groter televisiescherm hebben aangeschaft.

Tot volgend jaar!


Marina Polderman